Recruitment Campus kiest voor kunst van I LOVE MY CITY

Recruitment Campus lanceert een nieuwe website en kiest daarbij niet voor de voorspelbare stockfoto, maar voor kunst. Op de homepage prijkt een imaginair realistische skyline van Venlo, gemaakt door Sjak de Volder, creatief directeur van MediaFox BV en bedenker van het concept I LOVE MY CITY. De afbeelding toont de stad zoals je haar kent maar dan in een versie die eigenlijk niet kan. Waarom koos Recruitment Campus hiervoor? En wat ís imaginair realisme precies? We spraken met bedenker Sjak de Volder en Stef van Kleef, Managing Consultant van Recruitment Campus.

Recruitment Campus lanceert een nieuwe website en op de homepage staat een opvallend kunstwerk: een imaginair realistische skyline van Venlo van I LOVE MY CITY. Waarom wilde je juist dít beeld op de site, Stef?

Stef van Kleef: Wij helpen organisaties met recruitment, employer branding en candidate journeys. Dat draait uiteindelijk allemaal om: “waar hoor ik thuis?”. Toen ik het werk van Sjak zag   die Venlo toont zoals je het in je hoofd ziet dacht ik: dat is exact wat wij willen uitstralen. Je ziet meteen: dit is ónze regio, ónze trots, maar dan in een vorm die ambitie en kwaliteit uitstraalt. Zo’n beeld op de achtergrond van je homepage is geen decor, het is een statement.

Sjak, kun jij uitleggen wat I LOVE MY CITY precies is? Mensen zien een skyline en denken: een foto van Venlo. Maar dat is het dus niet.

Sjak de Volder: Klopt. I LOVE MY CITY is begonnen als een manier om steden te verbeelden zoals mensen ze voelen. Niet per se zoals een camera ze toevallig vastlegt op één tijdstip. De kunstvorm die ik daarbij gebruik is imaginair realisme: je maakt een fictieve scène, maar je werkt ‘m zo realistisch uit dat het lijkt alsof hij echt zo bestaat. Het is dus geen fantasy, maar ook geen documentaire. Het zit er precies tussenin.

Waar komt dat “imaginair realistische” vandaan?

Sjak: Ik wilde het onmogelijke mogelijk maken zonder het ongeloofwaardig te laten worden. Veel steden hebben iconische plekken, gebouwen, bruggen, kerktorens, maar nooit allemaal in één oogopslag zichtbaar. In imaginair realisme mag dat wél. Je brengt elementen samen die in het echt te ver van elkaar liggen, of nooit onder dat licht te zien zijn, of nooit op dat tijdstip tegelijk mooi zijn. Door ze compositie-technisch en qua licht één op één te laten kloppen, gelooft het oog het. Je krijgt dan die typische reactie: “Wacht… dit kén ik… maar zó heb ik het nog nooit gezien.”

In je beschrijving komt het woord KUNSTFOTOGRAFIE voor. Is het nu foto, schilderij, digitaal werk?

Sjak: Het is begonnen als een meer schilderachtige benadering. Later is het opgepakt in de wereld van de fotografie. Het verschil is dit: bij een geschilderde variant kun je alles verzinnen. Bij kunstfotografie in imaginair realisme moeten álle elementen echt bestaan of bestaan hebben. Je moet ze dus fotograferen. Soms orkestreer ik een scène, goed weer, goed standpunt, juiste lens  en soms stel ik ‘m samen uit meerdere opnames. Maar ieder stukje dat je ziet, is ooit echt gefotografeerd. Het onmogelijke beeld bestaat dus uit allemaal mogelijke onderdelen.

Dus het zijn eigenlijk onmogelijke beelden die je toch geloofwaardig maakt?

Sjak: Exact. Door deze benadering kun je een stad laten zien zoals je ‘m in je hoofd al jaren ziet. Je krijgt een skyline die je in het echt nooit zó kunt fotograferen verkeerde afstand, verkeerd perspectief, verkeerd seizoen, maar die tóch klopt. Mensen zeggen vaak: “Zo zou Venlo moeten worden gefotografeerd.” En dan zeg ik: “Ja, maar zo bestaat Venlo niet in één moment. Daarom maak ik het.”

Stef, waarom past zo’n “onmogelijk mogelijk beeld” bij een recruitmentorganisatie?

Stef: Omdat recruitment ook gaat over iets dat nog niet bestaat. Je zoekt de ideale kandidaat voor een rol die zich nog moet bewijzen. Je bouwt aan een team dat over twee jaar pas echt loopt. Je verkoopt een beeld van een organisatie die onderweg is. Dat is heel vergelijkbaar met wat Sjak doet: hij toont een stad in z’n beste staat. Wij helpen organisaties en bedrijven om in z’n beste staat te komen. Op de nieuwe website van Recruitment Campus wilden we dus visueel hetzelfde verhaal vertellen als inhoudelijk: dit is wat er kán zijn.

Waarom specifiek de skyline van Venlo?

Stef: Wij zijn in deze regio stevig verankerd. Recruiten is mensenwerk en mensen zijn lokaal. Je kunt dan een generieke stockfoto van een kantoor gebruiken, maar dat zegt niks. Een skyline van Venlo, maar dan in de kwaliteit en stijl van I LOVE MY CITY, zegt: “Wij werken hier, we kennen dit gebied, wij kiezen bewust voor topkwaliteit.” Bovendien is Venlo in dit werk net even mooier, helderder, grootstedelijker dan je het op een doorsnee foto ziet. Dat voegt ambitie toe.

Sjak, je hebt het over topkwaliteit. Dat klinkt een beetje als marketingtaal, maar bij jou is dat technisch bedoeld, toch?

Sjak: Ja, heel concreet zelfs. De werken van I LOVE MY CITY zijn beschermde kunstwerken en worden alleen door onszelf uitgegeven. We werken altijd op 300 dpi en dan gerekend vanaf de grootste uitgave van dat werk. Dat betekent: zelfs als je ‘m groot afdrukt blijft ‘ie haarscherp. Dat is belangrijk, want dit soort samengestelde beelden vallen meteen door de mand als je concessies doet in resolutie, papier, afwerking of printtechniek. En als je het op een website gebruikt, wil je diezelfde indruk van scherpte en raffinement.

Mag iedereen jullie beelden zomaar gebruiken voor websites?

Sjak: Nee. En dat is bewust. Omdat het beschermde kunstwerken zijn, worden ze alleen verstrekt via ons of onze partners. Het is ook in het belang van de opdrachtgever: als je zo’n uitgesproken beeld op je homepage zet, wil je niet dat de buurman het óók heeft. Exclusiviteit en kwaliteit horen bij dit concept.

Stef, hoe verliep de samenwerking praktisch?

Stef: Heel prettig. “We willen het gevoel ‘dit is ónze stad’ meteen bovenaan de website.” Sjak dacht meteen mee over uitsnede, kleurtemperatuur, hoe het beeld leest als je er tekst overheen zet. Want een homepage-achtergrond is geen poster; er komt typografie, call-to-action, menu overheen. Hij leverde een versie aan die precies die balans heeft: visueel rijk, maar niet zo druk dat je de knoppen niet meer ziet.

Is dit een eenmalige samenwerking of smaakt het naar meer?

Stef: Wat mij betreft smaakt het naar meer. Je kunt dit heel mooi doortrekken naar campagnes voor werkgevers in de regio: laat zien in wélke omgeving je werkt. Dat trekt mensen. Zeker als je het zo laat stylen dat het nét wat mooier is dan de werkelijkheid.

Sjak: Ik vind het ook leuk om te zien dat bedrijven snappen dat beeld geen vulling is, maar een drager van identiteit. Als Recruitment Campus kiest voor imaginair realistische kunstfotografie van de eigen stad, dan zegt dat iets over hoe serieus ze hun merk nemen.

“Beeld is geen vulling, maar identiteit”

Tot slot, Sjak: als je I LOVE MY CITY in één zin moet uitleggen aan iemand die het nog nooit zag?

Sjak: Ik laat je jouw stad zien zoals jij altijd al wist dat ze eruit zou kunnen zien.

En jij, Stef, waarom moet die op de homepage van Recruitment Campus?

Stef: Omdat je op je eerste scherm meteen moet voelen: dit is van hier, dit is van niveau, en hier word ik gezien.